vuilnisbakkenras
Vuilnis op de bevroren Rozengracht - foto Frits Weeda, 1963. Gemeentearchief AmsterdamDumpster divingOpkoper - Het Leven, 1925


Een morgenster,


zo noemen ze iemand die in de late en vroege uurtjes de straat langsgaat om 'waardevolle' dingen op te duikelen bij het vuil.
Tegenwoordig is ook de term stadsjutter in zwang. Zelf noem ik me gekscherend een straatarcheoloog. Voorzichtig maak ik de gevonden schatten schoon, kalefater ze op en presenteer ze in hun nieuwe glorie.

Elk voorwerp vertelt zijn eigen verhaal.

‘Neem hem mee, neem hem mee!’, roepen een man en vrouw me toe als ik aan de rand van de straat ineens een piano zie staan. Ik kan mijn ogen nauwelijks geloven. Het is een prachtig exemplaar, art deco, de zwarte lak glimmend in het licht van de lantaarnpaal. Er is wel van alles mee mis, zegt de man. Maar sowieso is hij blij dat hij er eindelijk vanaf is. Van dat apparaat waarop hij als tiener van zijn vader urenlang oefenen moest.
Zijn vader, een bekende Amsterdamse vrouwenarts, is pas overleden en nu zijn ze de inboedel aan het opruimen. Er staat al een hoop spullen op straat, waar steeds meer voorbijgangers in lopen te grasduinen. En er komt steeds meer bij. Blikvanger blijft echter de piano. Hoe neem je die in vredesnaam mee? ‘Ik woon op de derde verdieping’, zegt een jongedame met teleurstelling in haar stem, hoe krijg ik die piano ’s nachts omhoog?

Net zo snel als een tafel buiten wordt gezet, verdwijnt hij weer naar binnen. ‘Misschien toch wel handig bij het verbouwen’, verklaart de man. Alles lijkt met grote haast te moeten gaan. En tamelijk impulsief. Als een van de schatgravers erover klaagt dat er zomaar patiëntendossiers op straat liggen, worden ook die weer snel naar binnen gedragen.
Zelf breng ik wat persoonlijke spullen in veiligheid. Mappen met prachtig medisch reclamemateriaal uit de jaren ’50. Maar ook een reisverslag en memorabilia van de trip die het dokterspaar in 1957 naar Engeland maakte. En – is dit ook uit een soort kwaadheid buiten gezet? – een doosje met tientallen gelukwensen voor de geboorte van hun zoon in 1959. Een folder van het Diakonessenhuis, vormt een prachtig tijdsdocument. En heel hartverwarmend – maar ook een beetje eng – is een opgevouwen papiertje onderin de doos met daarin een verdroogd navelstrengetje. Wel heel toepasselijk natuurlijk voor een vrouwenarts om zoiets te bewaren.
Onder de vele felicitaties een welgemeend advies van een bevriend echtpaar:
‘We geloven wel dat jullie weten hoe van jullie kind te genieten, en daarbij ook hem van zijn ouders te laten genieten, want dat is natuurlijk de andere zijde ervan. En denk erom Tim, een verwend dokterszoontje mag niet bestaan. Vergeet niet je prestige op te houden.’
Het was niet tegen dovemans oren gezegd.


Reacties (1)


Het zit niet altijd mee!
Een handige kist om onze tuinspullen in op te bergen, komt me duur te staan. Als ik hem door de keuken sjouw, stoot ik per ongeluk een knop van het fornuis eraf. Schade: over de 100 euro.
Bedrijfskosten, denk ik maar...


Reacties



'Hij heeft een vampier gevonden', lacht mijn vrouw per telefoon tegen haar moeder, als ik haar bovenstaande foto voorhoud. De man met zijn zwarte cape lijkt inderdaad zo uit een Dracula-film te zijn weggelopen.
Een indruk die nog wordt versterkt door het opschrift achterop: Schloss Benrath, 1968. Het barokke slot in Düsseldorf, waar ook nu nog in nachtclubs regelmatig door gothic jongeren vampierenbals worden gehouden.

Een tweede theatrale foto draagt het opschrift Wie er normales aussieht, 1967. 
Beide foto's, afkomstig van een beeldhouwster uit ex-Joegoslavië, zijn - hoe toepasselijk - aangevreten door muizen. Familie van de vampieren dus. 

De beeldhouwster aan het werk



Reacties


Club en café-restaurant Trouw heeft zijn deuren gesloten. De bulldozers staan klaar om de oude krantendrukkerij om te bouwen tot studentenhotel. De pluche sofa's liggen op straat, kledingrekken en achtergelaten kleding zijn in een container gedumpt, en deze zaterdag worden de laatste interieurstukken openbaar verkocht. Dat levert ludieke beelden op van jongeren die met discoballen om hun nek het pand aan de Wibautstraat verlaten. Dit stel heeft zichtbaar moeite om een lange houten bank te vervoeren. Hun plan om dat op twee fietsen te doen is gedoemd te mislukken. Ze volgen mijn raad op en leggen hem omgekeerd op zadel en stuur.

Reacties

Als ik voor de derde keer met een paar terrasparasols van het Max Euweplein naar huis fiets, rijdt een politiewagen me plotseling klem. Twee nors uitziende agenten vragen me dreigend waar ik met die parasols heenga. Dat ik ze bij het grof vuil gevonden heb, wordt niet geloofd, want ze zien er nog uit als nieuw. 'Je bedoelt zeker dat je ze uit de grond hebt losgeschroeft', zegt de een. 'Er hangen camera's op het plein en we kregen door dat er iemand met een tang bezig was.  

Dat laatste ontken ik niet. Om de ene parasol te repareren, heb ik van een andere een onderdeel losgedraaid. Als ik volhoud dat ze zijn weggegooid, rijden ze met mijn identiteitsbewijs terug naar het Max Euweplein om polshoogte te nemen. 'Blijf hier maar even wachten!'
Een paar minuten later komen ze in volle vaart terugscheuren, een raampje draait open en ik krijg mijn identiteitskaart terug. 'U heeft gelijk', zegt de agent hoffelijk, het was inderdaad grof vuil.'

Sinds 2009 is het in Amsterdam in het kader van recycling toegestaan om huisraad en andere voorwerpen van de vuilnis mee te nemen, zolang je maar geen bende van maakt. Door de politie wordt er tegenwoordig meer toezicht op gehouden dan voorheen. Daar is op zich niets mis mee. Maar als ik de volgende avond tijdens mijn 'rondje' merk dat een politiewagen me volgt, heb ik er toch even genoeg van. Ik draai mijn fiets om en rijd naar huis.


Reacties
De laatste weken blijf ik maar kunst vinden. Is dat toeval of ben ik daarop meer gespitst? 
Terwijl ik gisteren in de Amsterdamse Pijp een doos boeken doorzoek, komt de voormalige eigenaar naar buiten met nog meer boeken en dvd's. Waaronder Phyllis Hartnoll´s The Oxford Companion to the Theatre, een boek over actrice Fien de la Mar, programmaboekjes van de Toneelschuur en een dvd over de Ballets Russes. 

'Werk je soms in het theater´, vroeg ik hem, 'er zitten mooie boeken bij.' ´Ja´, zegt hij. Hij blijkt net als ik theaterwetenschap te hebben gestudeerd. ´Ik ga samenwonen en kan niet alles meenemen. Best zonde, sommige dingen zijn zelfs nog verpakt. Maar ja, je kunt tegenwoordig toch alles vinden op internet.´
Dat klopt, thuis vind ik uit dat ik gesproken heb met Paul Knieriem, een theaterregisseur die de laatste jaren flink aan de weg timmert.
 
Een dag eerder vind ik aan de Keizersgracht een zak foto´s, voor een groot deel verscheurd. Dat is iets wat me altijd erg aan het hart gaat. Van familiefoto’s kan ik het wel begrijpen, vanwege de privacy. Maar hoe sommige mensen de moeite nemen om bijvoorbeeld stapels boeken stuk voor stuk door midden te scheuren, zodat niemand er meer iets aan heeft, gaat mijn verstand te boven. Als je het wel eens hebt geprobeerd, weet je hoe zwaar dat is.
In deze zak echter geen familiekiekjes, maar het werk van een professionele fotograaf, die ik maar liever niet bij naam noem. Gelukkig schijnt hij op een gegeven moment genoeg van zijn vernielzucht te hebben gekregen, want ongeveer de helft van de afbeeldingen heeft het overleeft. Of dat ook geldt voor de man op bovenstaande foto's is maar de vraag.

Reacties (2)
De dagen voor het nieuwe jaar wordt er weer flink opgeruimd. Gisteren vond ik op drie verschillende plekken boeken en dozen vol grammofoonplaten. Veel klassiek, maar ook Lou Reed, David Bowie, de Stones en andere popplaten. Een mooie kans om mijn collectie aan te vullen en versleten platen en hoezen te vervangen door betere. En vanavond zie ik in de Apollobuurt een stapel schilderdoeken tegen een boom staan. Terwijl ik ze bekijk, kiest een langslopend meisje er ook eentje uit: een abstract werk met golvende figuren. ´My souvenir from Amsterdam!´, zegt ze opgetogen. Wil je niet liever een van deze portretten, vraag ik haar. Die zijn zeker mooi, antwoordt ze, maar de mannen erop ken ik niet. 

Achter een paar zakken ligt een rol met nog meer schetsen, tekeningen en schilderijen. Het wordt een enorme toer om dit allemaal mee naar huis te nemen. Dus maak ik ter plekke een eerste selectie. Helaas begint het zachtjes te regenen. Zo goed en kwaad als het gaat, vervoer ik toch maar vrijwel alles op de fiets naar huis. Thuisgekomen valt de buit niet tegen. Veel portretten en naakten, maar ook bijvoorbeeld een buikdanseres en een slangenbezweerder. 
 
Ik vraag me af wie dit alles heeft gemaakt. Een student van een kunstacademie of een goede amateurkunstenaar? Gelukkig zijn sommige schilderijen ondertekend. Even googelen en ik vind uit wie de kunstenaar is: Ad Lakerveld, een Tai Chi leraar uit Amsterdam-Zuid, die daarnaast driedimensionale ‘strandbeesten’ en andere kunstobjecten maakt. 
Wat ik met al zijn tekeningen ga doen, weet ik niet. Eentje hangt er al aan de wand, in een oude lijst die ik ergens opgedoken heb.

Reacties (3)

Ik weet niet hoe het precies werkt, maar op een of andere manier vind ik altijd wat ik nodig heb.
Om een paar roeispanen te verzenden, moest ik weten haar zwaar ze zijn.
Even met en zonder de roeispanen op de weegschaal staan en je hebt het gewicht. Maar dan moet je wel een weegschaal bij de hand hebben. 
Nog dezelfde week zag ik een ouderwetse, maar degelijke weegschaal op straat staan. 

Hetzelfde was het geval bij een oude reiskist die ik tijdens de kerstdagen aan het opknappen was. Een mooie zwarte houten kist met in sierlijke letters de naam van de vorige eigenaar erop geschilderd. Om hem handig te kunnen manoeuvreren bij het stofzuigen, besloot ik er zwenkwieltjes onder te zetten. En ja hoor, binnen een paar dagen vond ik een viertal wieltjes, nog nieuw in de verpakking. Voilà het resultaat. 

Reacties

Waarschijnlijk vonden de werklui het zelf zonde om hem weg te gooien. Zo mooi ligt de kast op de met puin beladen stortbak uitgestald. Nauwelijks kan je zien dat het een vitrinekast is, want de ruitjes gaan verschuild achter een dikke laag roet.

Hoe krijg ik die kast in vredesnaam thuis? Dit is al de tweede keer deze week dat ik een meubel vanwege zijn omvang niet meenemen kan. Dat laat ik niet weer gebeuren. Op de fiets kijk ik om me heen of ik ergens een vrachtbusje spot van Bulgaren op zoek naar oud ijzer. Op dit tijdstip rijden er altijd wel een paar rond. 
 
Bij de Rijnstraat zie ik er eindelijk eentje. Na de nodige capriolen weet ik de auto halt te houden. Als het raampje wordt opengedraaid, zie ik een bekend gezicht. Een paar weken geleden nog heb ik hem getipt op een ijskast die een paar straten verder stond. 
Gelukkig spreekt hij redelijk Nederlands. Ik bied hem 50 euro aan als hij me helpt de kast op te halen, wat hij graag accepteert. De spoeling is toch dun vandaag, zijn auto is nog leeg.
Ik zet mijn fiets op slot en stap in. Als we op de Minervalaan aankomen, bekijkt net een andere fietser de kast. Maar aarzelend druipt hij af, waarschijnlijk kampend met hetzelfde probleem.

De kast is niet erg zwaar en zonder veel moeite vervoeren we hem naar mijn huis in Amsterdam-Oost. ‘Dat is een dure kast’, zegt de Bulgaar toch wel een tikje jaloers. ‘Ik weet wel wat van antiek, ik kijk er vaak naar op internet. Voor hoeveel ga je hem verkopen?’ 
Ik zeg dat ik hem waarschijnlijk zelf houd. Als de kast in de voorkamer staat, zien we pas hoe vies hij is. Daar ben ik nog wel een dagje mee bezig. Lachend bekijken we onze vingers, zwart van het roet.
 
Terug naar mijn fiets. In de auto geeft zijn vrouw ons tissues om onze handen schoon te maken.
Ik heb snel vrienden gemaakt. Als hij me afzet, schudden we handen. Hij zegt: ‘Volgende keer als we elkaar zien, gaan we koffie drinken en wat babbelen.’ 

Reacties

Stadsjutten sinds 2009 legaal in Amsterdam
Wat mag wel en wat niet?

GESPOT OP STRAAT

Buurvrouw: 'Ik plak er een ballonnetje op om het wat op te vrolijken' - 8 augustus 2016

Zelfde dame - Waterlooplein, 6 augustus 2016

Deftige dames - Plantage Middenlaan, 5 augustus 2016

Ik sta op wacht, 5 augustus 2016

Nieuwe Rembrandt, 29 juli 2016

Nieuwe Van Gogh, 28 juli 2016

Moon ter Velde, 18 juli 2016

Zonder titel - 9 maart 2016

Exit Zwarte Piet - 7 november 2015

Hard Days Night - 25 oktober 2015

Badkuipen - 18 oktober 2015

Zwarte kunst - 6 oktober 2015

Steuntje - 6 oktober 2015

Beestjes - 6 oktober 2015

Ouderenkunst - 5 oktober 2015

Stoelen keuren - 4 oktober 2015

Eendenkoor - 25 augustus 2015

Blauwbeen - 10 juli 2015

'Of ik wil poseren in m'n nieuwe stoel?' - 10 juli 2015

4 dagen later op dezelfde plek - 21 juni 2015

Verregende kunst - 17 juni 2015

Tafeltje dekje - 16 april 2015

Cactussen - 8 april 2015

Stoelen voor de gaarkeuken - 11 maart 2015

Volbeladen fiets - 1 maart 2015


Verlepte oude bank - 15 februari 2015

Volbeladen fiets - 23 januari 2015

Stilleven met paard - 13 januari 2015


Asian kitch - 8 januari 2015

Stoelen testen - 6 januari 2015

Collega-morgenster - 30 december 2014

Versterker - 23 december 2014


Afrikaanse verzetsheld? - 23 december 2014