Dutch trashures
Vuilnis op de bevroren Rozengracht - foto Frits Weeda, 1963. Gemeentearchief AmsterdamDumpster divingOpkoper - Het Leven, 1925


Een morgenster,


zo noemen ze iemand die in de late en vroege uurtjes de straat langsgaat om 'waardevolle' dingen op te duikelen bij het vuil.
Tegenwoordig is ook de term stadsjutter in zwang. Zelf noem ik me gekscherend een straatarcheoloog. Voorzichtig maak ik de gevonden schatten schoon, kalefater ze op en presenteer ze in hun nieuwe glorie.

Elk voorwerp vertelt zijn eigen verhaal.

Parasols

Als ik voor de derde keer met een paar terrasparasols van het Max Euweplein naar huis fiets, rijdt een politiewagen me plotseling klem. Twee nors uitziende agenten vragen me dreigend waar ik met die parasols heenga. Dat ik ze bij het grof vuil gevonden heb, wordt niet geloofd, want ze zien er nog uit als nieuw. 'Je bedoelt zeker dat je ze uit de grond hebt losgeschroeft', zegt de een. 'Er hangen camera's op het plein en we kregen door dat er iemand met een tang bezig was.  

Dat laatste ontken ik niet. Om de ene parasol te repareren, heb ik van een andere een onderdeel losgedraaid. Als ik volhoud dat ze zijn weggegooid, rijden ze met mijn identiteitsbewijs terug naar het Max Euweplein om polshoogte te nemen. 'Blijf hier maar even wachten!'
Een paar minuten later komen ze in volle vaart terugscheuren, een raampje draait open en ik krijg mijn identiteitskaart terug. 'U heeft gelijk', zegt de agent hoffelijk, het was inderdaad grof vuil.'

Sinds 2009 is het in Amsterdam in het kader van recycling toegestaan om huisraad en andere voorwerpen van de vuilnis mee te nemen, zolang je maar geen bende van maakt. Door de politie wordt er tegenwoordig meer toezicht op gehouden dan voorheen. Daar is op zich niets mis mee. Maar als ik de volgende avond tijdens mijn 'rondje' merk dat een politiewagen me volgt, heb ik er toch even genoeg van. Ik draai mijn fiets om en rijd naar huis.


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Dit is een verplicht veld